0:14 مدیرکل حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع‌مقدس: شهرهای ایلام میزبان شهیدان گمنام شدند 0:11 ۵۸ هزار نفر در قالب راهیان نور راهی مناطق عملیاتی ایلام می شوند 0:06 مدیرکل امور عشایر استان ایلام: بارش‌های پاییزی کوچ عشایر ایلام را جلو انداخت 0:27 کاهش مصرف برق، سهم صنایع ایلام را ۳۹ درصد افزایش داد 0:20 دست یاری شرکت گاز استان ایلام به سوی رسانه‌ها؛ زمستانی گرم با همدلی و مدیریت مصرف 0:12 مدیرعامل جمعیت هلال احمر ایلام: تخلیه آب از ۱۳ واحد مسکونی در ایلام توسط هلال احمر 0:09 مدیرکل راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای ایلام: بارندگی در ایلام ۲۰ نقطه از جاده‌ها را گرفتار ریزش کرد 0:05 مدیریت مصرف گاز، راه عبور از محدودیت‌های انرژی است/ بهینه‌سازی انرژی، نیازمند مشارکت همگانی
برخی انسان‌ها، کتابی زنده از رنج، صبوری و شرف هستند. مردانی که از ابتدای جاده زندگی با نامهربانیِ روزگار دست‌وپنجه نرم می‌کنند، اما در پهنه دست‌های پینه‌بسته‌شان، بذر امنیت و عشق می‌کارند. پدران شهید، همان قامت‌های استواری هستند که در هیاهوی سخت‌ترین روزها، هم تکیه‌گاه امنِ خانه‌شان بودند و هم سپر بلای میهن. داستان زندگی
امشب میدان ۲۲ بهمن ایلام حال و هوای خاصی دارد. مردمی که آمده‌اند تا در یادواره قائد شهید و شهدای جنگ رمضان شرکت کنند، تنها برای حضور در یک مراسم گردهم نیامده‌اند؛ بسیاری از آنان برای دیدار دوباره با خاطرات مردان و زنانی آمده‌اند که تا همین چند ماه پیش در کنارشان زندگی می‌کردند. داغ
بعضی رفتن‌ها، شبیه به پایان یک قصه نیستند؛ آن‌ها آغازی هستند بر یک اسطوره‌ی ناتمام. محمد قیصر بیگی نه فقط یک نام روی سنگ مزار، که معنایِ جاریِ کلمه‌ی «ایثار» بود. مردی که در رگ‌هایش، هم‌زمان مهرِ یک پرستار و غیرتِ یک مرزبان جاری بود. او تمام عمرش را تمرین کرده بود تا «ماندن» را
امشب در هشتاد و هفتمین شب حضورِ حماسه‌سازِ مردمِ غیرتمندِ ایلام در خیابان‌ها، این شهر بویِ ایمان، مقاومت و بیداری می‌دهد. این حضورِ مداوم، تنها یک تجمع نیست؛ بلکه جلوه‌ای از اراده‌ی پولادینِ مردمی است که برای حمایت از کشور، آرمان‌های اسلام و رزمندگان اسلام و میهن عزیز ایران، با صلابت در میدان ایستاده‌اند. دیروز،
امشب، در هشتاد و چهارمین شب حمایت از رزمندگان اسلام و میهن عزیزمان ایران، دوباره مردم غیور ایلام نشان دادند که در روزهای سخت، همیشه کنار وطنشان می‌ایستند. از پیر و جوان، از مادرانی که فرزندانشان را برای دفاع از کشور بدرقه کرده‌اند تا کودکانی که پرچم ایران را در دست گرفته بودند، همه آمده
سوم خرداد که می‌رسه آدم دلش یه جور خاصی می‌لرزه… برای شهری که خیلی سختی کشید، برای مردایی که جونشونو گذاشتن تا خرمشهر دوباره مال ایران بشه. خرمشهر فقط یه شهر نبود؛ نماد غیرت و مقاومت مردم ایران بود. جوانا با دست خالی، با دلای بزرگ، جلوی دشمن ایستادن تا یه وجب از خاک کشور
ایستاده‌ایم… حتی با ویلچر… حتی زیر کپسول اکسیژن… حتی زیر فشار سنگین زندگی و سختی‌های روزگار… مردم این سرزمین یاد گرفته‌اند در سخت‌ترین شرایط هم خم نشوند. یاد گرفته‌اند اگر نفس کم بیاورند، اگر پاهایشان توان راه رفتن نداشته باشد، اگر مشکلات اقتصادی شانه‌هایشان را خسته کرده باشد، باز هم دلشان برای ایران بتپد. این
گاهی تصور می‌کنیم اعتیاد فقط با دارو یا ترک کردن درمان می‌شود، اما واقعیت این است که هیچ‌کس تنها با کنار گذاشتن مواد، دوباره زندگی را پیدا نمی‌کند. آنچه یک انسان را به مسیر درست برمی‌گرداند، امیدی است که دوباره در دلش جوانه می‌زند. بسیاری از کسانی که درگیر اعتیاد شده‌اند، روزی مثل همه ما
این روزها که سکوت شکسته و اینترنت دوباره جان گرفته است، تازه می‌فهمیم بر این سرزمین چه گذشته است. روایت‌ها یکی‌یکی از راه می‌رسند؛ روایت‌هایی که هر کدام بوی دود، اشک، آوار و دلتنگی می‌دهند. تا دیروز فقط صدای انفجار را می‌شنیدیم، اما امروز صدای شکستن قلب مادران را هم می‌شنویم. امروز می‌فهمیم در هر
در حالی که سراسر ایران در عزای رحلت رهبر فرزانه‌ی خود در غمی جانکاه فرو رفته بود و مردم در میدان انقلاب و دانشگاه تهران برای وداع با رهبریِ که محور وحدت‌شان بود گردهم آمده بودند، در گوشه‌ای دیگر از تهران، حادثه‌ای رقم خورد که قلب‌ها را به لرزه درآورد. حوزه مقاومت بسیج خواهران «۱۰۴
