0:27 ۴ پروژه مهم و بزرگ برای توسعه زیرساختهای ملکشاهی اجرا میشود 0:21 ۷۰ درصد پروندههای هیاتهای صلح ایلام منجر به سازش شد 0:18 بهکارگیری تمام ظرفیتهای پالایشگاه ایلام برای تسریع در تکمیل پروژههای شرکت مهندسی و توسعه گاز 0:18 شتاببخشی به توسعه زیرساختهای ایلام با پیگیری سه طرح کلان شهری 0:15 دستیابی به نشتی صفر گاز در ایستگاه ها، تجهیزات و شبکه توزیع گاز در استان/ آمادگی کامل شرکت گاز ایلام برای فصل سرد سال 0:11 وقتی نظارت میدانی، پایداری شبکه گاز را تضمین میکند 0:06 رییس اورژانس پیشبیمارستانی خبر داد: بالگرد اورژانس به آسمان ایلام باز میگردد 23:46 فرمانده سپاه امیرالمؤمنین(ع) استان ایلام: مهرماه به نماد وحدت و همبستگی ملی تبدیل میشود
✍️الهام جمالوندی آرزوهای یک پدر و مادر برای دیدن فرزندشان در لباس عروس و دامادی، چیزی جز یک رؤیای ساده نیست؛ رؤیایی که شاید سالها برای رسیدن به آن لحظه انتظار کشیدهاند. دیشب، در سیریک، همهچیز برای یک شب بهیادماندنی آماده بود. خانوادهها دور هم جمع شده بودند، فامیل و همسایه و دوست آمده بودند،
میناب را که نام میبریم، همیشه تصویر نخلهای استوار، رودخانه، آفتاب گرم جنوب و مردمانی صبور و مهربان در ذهنمان زنده میشود؛ اما امروز نام میناب با یکی از تلخترین داغهای تاریخش گره خورده است؛ داغ کودکانی که با کیف و دفتر و هزاران رؤیا راهی مدرسه شدند، اما دیگر به خانه بازنگشتند… در حملهای
هر شب که آسمان بندرعباس و سواحل نیلگون هرمزگان، غبارِ هجوم به زیرساختها را به خود میبیند، جهانیان شاهد صحنهای شگفتند: نه لرزهیِ مردمان، که لرزهیِ دشمن از صلابتِ یک سرزمین. هر «تأسیساتی» که ویران میشود، داستانی از «ایمانِ» مردمی را میسازد که شکست را در قاموسِ خود نمیشناسند. مردم جنوب، وارثانِ تاریخی هستند که
گاهی حقیقت در سادهترین لحظهها معنا میشود؛ در دویدنهای کودکی که نه سیاست میفهمد و نه پیچیدگیهای جهان، تنها چیزی که در جانش شعله میکشد، «عشق» است. مراسم تشییع پیکر مطهر رهبر شهید بود؛ خیابانها لبریز از جمعیت و دلها آکنده از غم. در میان آن هیاهوی باشکوه، دوربینها صحنهای را شکار کردند که تمام
در میان آن همه اشک و دلتنگی، صحنهای ثبت شد که دل هر بینندهای را لرزاند؛ کودکی خردسال را آرام بالا بردند تا برای لحظهای به تابوت زهرا کوچولو نزدیک شود. دستان کوچک کودک بر تابوت آرام گرفت؛ گویی آمده بود تا با همسنوسال آسمانیاش وداع کند. آن لحظه، دیگر هیچکس سخنی برای گفتن نداشت.
✍️الهام جمالوندی از امروز، برای خیلی از عاشقان، سفر به مشهد تنها شوق زیارت امام رئوف نیست؛ دلی هم هست که میخواهد در کنار بارگاه رضوی، بر مزار مردی بایستد که سالها خود را وقف عزت این سرزمین و آرامش مردمش کرد. اکنون هر زائری که قدم در آن فضای نورانی میگذارد، احساس میکند رشتهای
✍️زهرا موسوی در افسانهها و روایتهای اساطیری جهان باستان آمده است که ققنوس پرندهای شکوهمند، یگانه و تنهاست که در اوج سوختن، از خاکستر خویش دوباره سر برمیآورد، حیاتی تازه مییابد و به نمادی از جاودانگی، ایستادگی و تداوم بدل میشود. امروز، ایران عزیز را میتوان به همان ققنوس اسطورهای تشبیه کرد، سرزمینی که در
دهلران؛ علی رضازاده- بعد از عمری مجاهدت و مبارزه با ظلم و ستم پیکر مطهر آقای شهید ایران در صحن و سرای امام هشتم برای همیشه میعادگاه دلها خواهد بود. یک هفته وداع و تشییع ملت های مسلمان و آزدایخواهان جهان با پیکر مطهر آقای شهید ایران و آن تشییع تاریخی در عراق، صحن و
✍️آرزو جمالوندی آسمانِ پایتخت، گویی سنگینتر از همیشه نفس میکشید و ثانیهها در التهابی بیامان میگذشتند. تهران، از آن ساعتهایی که میرفت جمعه را به شنبه گره بزند، چشم برهم نگذاشته بود. از خنکای شب دوازدهم تیرماه تا گرگو میش صبح، شهر یکپارچه بیدار بود. بهانه نیاز نبود؛ دردی مشترک، میلیونها قلبِ بیقرار را به
✍️زهرا موسوی سرزمین نینوا امروز میزبان زائری از تبار سلاله سادات است، مهمانی که با بدنی پاره پاره و لبانی تشنه در صبحگاه خونین دهم رمضان به دیدار معبود شتافت و اکنون در میان شیون و بیقراری میلیونها عاشق عراقی پس از ۷۰ سال هجران و آرزوی زیارت، به آغوش نیای بزرگوارش در کربلا بازگشته
