مبارزه با اعتیاد؛ مسئولیتی که از خانه آغاز می‌شود و به جامعه می‌رسد

اعتیاد، تنها یک آسیب فردی نیست؛ زخمی است که اگر درمان نشود، آرام‌آرام خانواده، جامعه و آینده یک نسل را تحت تأثیر قرار می‌دهد. مبارزه با این پدیده، تنها وظیفه نهادهای مسئول نیست، بلکه مسئولیتی مشترک میان خانواده، رسانه و همه اعضای جامعه است. نخستین و مهم‌ترین سنگر پیشگیری از اعتیاد، خانواده است. خانه‌ای که

13 يوليو 2017

روز معلمی که با بغض آغاز می‌شود

ایلام- پایگاه خبری ایلام بامداد؛ ایلام- پایگاه خبری ایلام شفق؛ روز معلم همیشه برای ما یک روز پر از یاد و احترام به معلم‌ها بوده. روزی که یاد کسانی رو زنده می‌کنیم که به ما علم و زندگی آموختن. اما امسال، روز معلم با یک غم سنگین همراهه. یک غم تلخ و بی‌رحم که به

13 يوليو 2017

روز کارگر؛ ارج نهادن به سرمایه انسانی و تلاش بی‌وقفه

امروز روز کارگره، روزی که باید از هر کسی که با دست خودش دنیا رو می‌سازه، قدردانی کنیم. من خودم یه بافنده فرشم و خوب می‌دونم که کار ما هیچ‌وقت آسون نیست. وقتی می‌گم فرش دستبافت، باید بدونید که پشت هر تاروپود یه دنیا زحمت، دقت و حوصله هست. این کار روز و شب نمی‌شناسه؛

13 يوليو 2017

زیبایی زمین را با هم حفظ کنیم

ایلام- پایگاه خبری ایلام بامداد؛ زمین، خانه ماست. سیاره‌ای که به ما زندگی می‌دهد، منابع طبیعی‌اش را در اختیارمان قرار می‌دهد و زیبایی‌های بی‌نظیرش، الهام‌بخش ماست. امروز، در روز زمین پاک، باید بیش از همیشه به این حقیقت پی ببریم که حفاظت از آن مسئولیت همه ماست. ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که تغییرات زیست‌محیطی

13 يوليو 2017

خیابان‌ها زنده‌اند؛ با نفس‌های مردم برای ایران

این روزها حال و هوای خیابون‌ها یه حالِ عجیبیه… یه حسِ زنده بودن، یه حسِ کنار هم بودن… انگار دلِ همه مردم یه جا جمع شده. شب که میشه، خیابون‌ها فقط یه مسیر عبور نیستن؛ می‌شن یه قرار بزرگ… یه قرارِ عاشقانه با ایران. از همون نوزاد کوچولویی که توی آغوش مادرشه و شاید هنوز

13 يوليو 2017

دختران ایران؛ روایت ایستادگی، نه تماشا

در روزهایی که خاک میهن بوی باروت و غیرت گرفته، دختران ایران فقط نظاره‌گر نیستند؛ آن‌ها خودشان بخشی از این حماسه‌اند. از دل کلاس‌های خونین مدرسه میناب تا خیابان‌هایی که با صدای اتحاد زنده مانده، دختران این سرزمین نشان دادند که «ایران» فقط یک نام نیست، یک باور است… با ریشه‌هایی عمیق در دل‌هایشان. دختران

13 يوليو 2017

برای ماکان… کودکِ بی‌نشانِ آوار

ماکان جان… تو قرار نبود قصه‌ات این‌طور نوشته شود… قرار بود دفترت پر از نقاشی‌های کودکانه باشد، نه نامت در میان فهرستِ مفقودین… تو باید هر صبح، با کوله‌ای کوچک و دلی بزرگ، راهی مدرسه می‌شدی… نه اینکه مدرسه، آخرین ایستگاه حضورت در این دنیا شود… ماکان… می‌گویند از تو فقط یک پلیور آبی مانده

13 يوليو 2017

از یک وعده‌ی ساده تا یک دیدار در آسمان

راستش آدم از یه جایی به بعد، دیگه نمی‌دونه چطور باید حرف بزنه… بعضی اتفاق‌ها انقدر سنگینه که فقط می‌تونی بشینی و خیره بمونی… به یه نقطه… و بغض کنی… همه‌چی از یه جمله ساده شروع شد… یه دختر کوچیک، با یه دل پاک… «ستایش»… یه هفته قبل از اون روز، خیلی آروم به مادرش

13 يوليو 2017

ایران، همیشه توی دل‌ها و بغل مادر

ایران برای ما بیشتر از یه کشوره، یعنی عشق، یعنی خون، یعنی زندگی. یادم میاد وقتی بچه بودم، شب‌ها وقتی توی بغل مامان می‌خوابیدم، همیشه حس می‌کردم که ایران هم کنارمه. مثل همون کودک کوچیکی که دیشب دیدم، پرچم ایران رو با دهن و دندونش گرفته بود و شب‌ها با پرچم ایران توی بغل مامان

13 يوليو 2017

کنار یک مزار کوچک، دلی که هرگز آرام نمی‌گیرد

پدربزرگی که هر شب، آرام و بی‌صدا، کنار قبر نوه‌اش می‌نشیند… نه برای حرف زدن، نه برای شکایت… فقط برای اینکه کمی نزدیک‌تر باشد به تکه‌ای از جانش که زیر خاک جا مانده… شب‌ها را با خاطره‌ی خنده‌های کودکانه‌اش صبح می‌کند، با دستانی که دیگر دستی را در دست نمی‌گیرند… چشمانی که به خاک خیره

13 يوليو 2017